1000

Codex Diplomaticus Silesiae, Bd. 7, 1884; Regesten zur schlesischen Geschichte, Th. 1: Bis zum Jahre 1250., s. 5.

[33]

Otto III. besucht S. Adalberts Grab, von Herzog Boleslaw an der Grenze seines Landes in Ilva (Eulau am Bober bei Sprottau, wo 1802 noch Trümmer einer alten Burg zu sehen waren, vergl. Worbs, schles. Provinzialbl. 1802. I. , S. 9, und welches auch als Knotenpunkt der alten Dreigräben Beachtung verdient, vgl. Worbs, Keller u. Schulte in den schles. Provinzialbl. von 1802 Januar, 1825 S. 15 u. 1872 S. 568) empfangen, in Gnesen vom Bischof Unger. Ohne Einwilligung Ungers, der unter Magdeburg bleibt, errichtet Otto zu Gnesen ein Erzbisthum, welches er S. Adalberts Bruder Radim oder Gaudentius verleiht, und unterwirft ihm die Bischöfe Poppo von Krakau, Johann von Breslau (Wrotizlaensem) und Reinbern von Kolberg als Suffragane.

Otton III odwiedza grób św. Wojciecha, zostaje podjęty przez księcia Bolesława na granicy swego państwa w Ilvie (Iława nad Bobrem, w pobliżu Szprotawy, gdzie jeszcze w 1802 r. można było zobaczyć ruiny starego zamku), oraz w Gnieźnie przez biskupa Ungera. Bez zgody Ungera, który pozostaje pod zwierzchnictwem arcybiskupa Magdeburga, Otto ustanawia arcybiskupstwo w Gnieźnie, którym obdarza brata św. Wojciecha- Radzima (Gaudentego) i podporządkowuje mu następujących biskupów: Poppona krakowskiego, Jana wrocławskiego i Reinberna kołobrzeskiego jako sufraganów.